ساعت نه صبح است. من توی اتاقم توی یک هتل وسط شهر نشسته ام.از دیشب یک ریز باران می آید،اما حالا کم کم دارد آسمان باز می شود، امیدوارم، چون هنوز من چتر ندارم اینجا، باورتان می شود؟ اینجا چتر نداشته باشی انگار کفش نداری، اما من هنوز پررو بازی در آوردم و نتیجه اش این شد که امروز مانده ام توی هتل.
بیرمنگهام بزرگترین شهر بعد از لندن است. شهر بزرگی با یک کانال آب بسیار زیبا به اسم Britaniaکه درست از وسط شهر می گذرد و پر است از قایق های کوچک خوش رنگی که شما را دعوت می کنند به نوشیدن یه قهوه یا خوردن صبحانه انگلیسی. راستش را بخواهید بعد از سه ماه من برای اولین بار دیروز صبحانه معروف انگلیسی را امتحان کردم. گلاب به روتون! به ذائقه من که خوش نیامد. اصولا انگلیسی ها آشپزی اشان خوب نیست، اینرا خودشان می گویند، مزه و نمک و چاشنی را خوب استفاده نمی کنند، بیرمنگهام که دیگر انگار نوبر همه اشان است از بی مزگی غذا، خلاصه دردسرتان ندهم.
دلیل اصلی من برای آمدن به اینجا دیدن « باله-Petrushka,Le Baiser de la fee,Card Game» اثر« استراوینسکی» بود. فکر کرده بودم دو روز هم بیشتر بمانم و شهر را ببینم. فکر بی خودی بود البته، تنهایی هیچ نمی چسبد، تو بگو جزایر قناری هم اگر بروی، وقتی تنهایی نتیجه اش باد هواست. خلاصه بعد از گشت و گذار در شهر و رفتن به موزه و گالری، دیدن باله آنهم برای اولین بار ، بسیار بسیار جذاب بود،آنچیزی که برای من جالب بود جمعیت زیادی از سالمندان بود که به تئاتر آمده بودند. سالن « Hippodrome» یک ساختمان تمام شیشه ایی کاملا مدرن بود با سه طبقه مجزا که در هر طبقه یک سالن تئاتر وجود داشت و برای هر طبقه هم یک کافه و یک رستوران مجزا.
من نمی توانم نظری راجع به باله ایی که دیدم بدهم، نه تا به حال قبلا باله دیده بودم نه تاریخچه ایی راجع به آن می دانم و نه هیچ چیز دیگر. تنها حسی که داشتم حس دریافت موسیقی و رقص زیبایی بود که چشمهایم را نوازش می داد.حسی که مدت ها از ان محروم مانده بودم.
باله که تمام شد خوش خوشک راه افتادم توی خیابان ها به قدم زدن، ساعت پنج و نیم بود و مغازه ها یک به یک می بستند، اینجا اینطور است دیگر، مغازه هایش زود می بنندند، این یکی که اصلا با گروه خونی ما جور در نمی آید، فکر کنید، ساعت شش یک روز تابستانی همه جا تعطیل است،انگار توی شهر ارواح راه می روی، خلاصه بعد از خوردن یک شام در ساعت شش و نیم، آن هم یک شام تقریبا بی مزه، و یک گیلاس شراب سفید( الحق که این یکی خوب از آب در آمد) راهی هتل شدم.
حالا هم که باز دوباره باران می بارد چه جور از همان هایی که می شود برایش شعر خواند:
بارون میاد شر شر
پشت خونه ی هاجر
.....
یا یک همچین چیزهایی....

پونه n یادداشتها (2)

...
تن من پاره ایی از آن تن توست،
وقشنگترین شب های پرستاره
شب توست...

پونه n یادداشتها (9)

بهترین جای دنیا هم که باشی که می گویند مثلا اینجاست، هوا خوب هم که باشد، فصل حراج هم که باشد، نه مسئولیتی داشته باشی و نه فکر و ذکری، باز هم که صفحات خبر را باز می کنی، تپش قلب امانت را می برد،حالا گیرم چهار ماهی باشد که شخصیت های رمانت توی خانه دارابی گیر کرده باشند و هنوز منتظر بهارند. ما که سال هاست منتظر بهاریم.
هر دم از این باغ بری می رسد رضیه جان...

پونه n یادداشتها (3)

خانم معلممون گفته یه متن براش بنویسیم سیصد تا لغت داشته باشه تازشم اگه تایپ کنیم بهتره.خانوم معلممون اصلا شوخی نداره تازشم یه جوری حرف می زنه که منی که سه ماهه اینجام محض رضای خدا یک کلمه اش هم نمی فهمم. خانوم معلممون گفت باید راجع به این موضوعی که بهتون دادم حسابی دقیق بشین، خب من اصلا و کلا بی دقتم توی زندگی. تازه گفته باید بحث کنید و نظر بدهید و راجع به نظرهای منفی و مثبتتون دلیل بیارین، ای بابا این خانوم معلم ماهم ول معطله ها، کی حوصله بحث داره. بعدشم گفته راجع به این موضوعی که بهتون دادم شبیه یک مسئله ریاضی فکر کنید یا فیزیک. به کسی نگید ها اما اوضاع ریاضیات من از همان بدو ورود به دبستان خیلی بیریخت بوده .
خلاصه خانوم معلممون موهاش فرفری و ابروهای نازک مشکی داره. انگلیسی هم نیست. خنده منده هم توی کارش نیست.
ای خانوم معلم کسی نیست به من بگه سر سی سالگی اخه مدرسه رفتنت چی بود!!

پونه n یادداشتها (5)

مال هواست یا این سکوت ؟
یکریز می بارد از صبح این آسمان خاکستری. شنبه ی غمگینی است امروز. روی تخت دراز می کشم و پتو را دور خودم می پیچم.محکم.
تیک تیک تیک

پونه n یادداشتها (4)

دوستان جدیددوماهه همگی رفتند.باز پونه ماند و حوضش. خسته شد این پونه ازبس کنار این حوض نشست و دوستان هی آمدند و رفتند. کسی نمی ماند چرا؟
نمی دانم.

پونه n یادداشتها (7)